اول ماه مه :
امید
به زندگی بهتر
امسال کارگران ایران دروضعیت بسیاراسفبار وبغرنجی به استقبال اول ماه مه می روند. در نتیجه بحران اقتصادی جهانی ، و سرریز شدن آن به ایران و نیز سیاستهای دولت سرمایه داری ایران، فرصتی برای کل سرمایه داران فراهم شده تا تهاجم گستردی خود را را به حقوق کارگران بیافزایند .
در ایران
خصوصی سازی با شتاب به اجرا در می آید وپیامد آن منجربه تشدید بیکاری
روزافزون، تعطیلی کارخانجات وواحد های تولیدی، اخراج های دسته جمعی
وناامنی شغلی روزافزون گردیده و شرایط زندگی میلیونها کارگرو زحمتکش
را با موج های سهمگین وناگهانی افت توان حداقل تامین معاش مواجه
ساخته وبه فقروکاهش قدرت خرید توده های کارگر وزحمتکش درشرایط بحران ریشه
دار اقتصاد تورم زای ایران دو چندان افزوده است.
کافی است به
نمونه ی اخیرسیاست به اصطلاح "هدفمندکردن یارانه ها" اشاره کرد و
پیامدهای آنرا درنظر گرفت تا به عمق سیاست تحمیق آورودرعین حال ضد مردمی
طبقه و باندهای حاکم پی برد که چگونه تحت پوشش چنین سیاستی برای انتقال
باربحران کنونی بر دوش کارگران و زحمتکشان، تلاش می کنند درافکارعمومی
مشروعیت زایی ودرپشت این سیاست حداکثرسود را به نفع خود بتاراج ببرند.چنین
است که مسئله مقابله با چنین روندی ودفاع ازسطح حداقل معیشت وپاسخ بدان
یکی از مسائل بغرنج کنونی نیزهست. اخبارروزانه بیانگروقوع اعتراضات
کارگری است اما از سوی دیگر واقعیت این است که موقعیت کنونی طبقه
کارگرایران متاثرازروندهای اقتصادی وسیاست های نئولیبرالی راست
افراطی حاکم موقعیتی آسیب پذیرگشته وازتوان متمرکزومتشکل کارگران
برای مقابله با کارفرمایان وبویژه دولت هم بعنوان ارگان
سرکوب سیاسی و هم بزرگترین کارفرمای کشور کاسته شده است.
ریشه ی
پراکنده گی طبقه کارگر از یکسو حاصل این موقعیت واز طرف دیگر ناشی ازسرکوب
هر گونه تلاش سازمانگرانه ومتشکل پیشروان کارگری از سوی دستگاه
سرکوب ودریک کلام دشمنی بی رحمانه طبقه حاکم با هر گونه تشکل یابی
مستقل از جمله تشکل مستقل کارگری در ایران است. با این وصف
گذارازموقعیت کنونی بدون تلاش پیگیرانه ومستمرفعالترین وآگاه ترین کارگران
ایران برای متشکل کردن کارگران برای مقابله با فقروبیکاری وستم سرمایه
وزنده نگه داشتن امید بیک زندگی بهترممکن نخواهد بود. تلاش برای ایجاد
تشکلهای توده ای خودگردان و خودسامان که حول منفعت و نیاز زندگی
کارگران سازمان یافته و متکی بر عمل مستقیم کارگری است نمونه
ای از این تلاشهاست . دراین زمینه همکاری و همگرایی گرایشات
مختلف درون جنبش کارگری امری محوری است .خواست افزایش دستمزد و
سایرمطالبات روزمره را باید به محملی برای تشکل یابی و عمل مستقیم کارگری
تبدیل کنیم.مثال درخشان این همکاری دربین فعالین کارگری در اول
ماه مه سال ۱۳۸۸ رخ داد.
در اول ماه مه
سال گذشته جمعی ازفعالین کارگری حول مطالبات مشترکی که بیان خواستهای پایه
ای کلیه کارگران ایران بود اقدام به گردهمایی در خیابان نمودند وگرچه با
سرکوب وبگیروبه بند مواجه شدند اما سنت نویی در پیگیری مطالبات برحق خود
بر جای گذاشتند .همین تلاش مستقل دراعلام منشورحداقلی کارگران ایران در
سالگرد قیام 57 ادامه یافت که بازتاب همکاری وهمگرایی جمعی ازتشکل های
مستقل موجود کارگری ایران بود . کارگرانی که با وجود تحت کنترل ودرگیربودن
درپرونده های امنیتی وادامه بازداشت وزندان تعدادی ازرهبران ورفقای خود
اما درعمل یکبار دیگرنشان دادند دست از مبارزه برنداشته وهمراه جنبش
آزادیخواهانه مردم، علیه سیستم سرمایه داری حاکم پیگیرخواستهای
طبقاتی خود نیز هستند.
رفقای کارگر
با گسترش همبستگی وحمایت همه جانبه از مطالبات کارگری در دفاع از حق تشکل مستقل کارگری وخواست آزادی کارگران زندانی وکلیه زندانیان سیاسی وسایرخواستهای طبقاتی ودمکراتیک وبویژه برابری طلبانه بر علیه تبعیضات طبقاتی – جنسیتی وبا فریاد زنده باد همبستگی بین المللی کارگران به استقبال اول ماه برویم .
زندگی
واقعی بهتر با مبارزه علیه نظم کنونی وبسیج حداکثری ومتشکل طبقه
کارگروحمایت متحدین واقعی طبقه کارگرممکن است. دراین راه پرچم بین المللی
اول ماه مه را برافراشته نگه داریم .
سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی
زنده باد اول ماه مه روزهمبستگی مبارزاتی کارگران جهان
کار- رفاه – آزادی جمهوری شورایی
هسته اقلیت مه 2010